De stiltewandeling
Soms is hij er ineens.
Niet in woorden,
maar in de stilte tussen twee stappen.
Vandaag wil ik iets met je delen.
Iets kleins. Iets dat gebeurde terwijl de wereld gewoon doorging.
Maar dat voor mij een fluistering was van Lex.
Ik besloot een wandeling te maken.
Zonder muziek. Zonder hond. Zonder doel.
Alleen ik, de weg, en de vraag in mijn hart:
“Loop je even mee, lieve Lex?”
En hij kwam.
Niet zichtbaar, niet tastbaar —
maar ik voelde hem.
In het zachte ruisen van de bomen.
In het veertje op het pad.
In het zonlicht dat dwars door de wolken brak, precies op dat ene moment.
Dat was genoeg.
Een herinnering, een aanwezigheid,
een liefde die niet stopt bij het einde.
Jouw eigen stiltewandeling
Misschien wil jij dit ook eens proberen?
Kies een plek waar jij en je maatje graag kwamen.
Laat je telefoon met rust.
Adem diep in. En nodig je maatje uit:
“Loop je een stukje mee?”
Wandel.
Kijk.
Voel.
Laat elke gedachte komen en gaan, net als de wind.
En als je iets ziet — een bloem, een vogel, een straal licht —
weet dan: liefde kent geen afstand.
Sluit af met een zacht “Dank je wel.”
Of neem een foto van dat moment, als herinnering aan jullie verbondenheid.
Een tastbaar lichtpuntje op een gewone dag.