Een Brief van je mama - 11 maanden later
Liefste Lexke,
Vandaag zijn we elf maanden verder.
Elf maanden sinds ik je moest loslaten,
en tegelijk: elf maanden waarin je nooit echt bent weggeweest.
Ik mis je.
Je blik, zo trouw en zo rustig,
de manier waarop jij gewoon er was
en daarmee alles lichter maakte.
Je bracht stilte zonder leegte,
rust zonder woorden.
’s Morgens zeg ik jullie nog altijd goede morgen, even zie ik jou en Laika, Lizzy, Corazon in de tuin rondcrossen en spelen. Ook ons Michke, ons Pepe poes, onze Wurm en ons Matsike – elk van jullie wens ik een goed morgen.Alsof ik jullie één voor één even aanraak,
voor de dag mij weer meeneemt.
En vaak vraag ik je of het goed met je gaat,
of je me even iets wil laten voelen.
Meestal blijft het stil.
Maar ik weet dat dat niet aan jou ligt.
Mijn hoofd en hart zijn soms zo vol
dat stilte moeilijk binnenkomt.
Ik zie het ook bij Luz.
Zij mist je, op haar manier.
Niet luid, niet zichtbaar voor iedereen,
maar in kleine momenten die alleen wij herkennen.
Zelfs nu Lani hier rondstuitert met al haar jonge energie,
blijft er een plek die van jou is.
Die niemand anders inneemt.
Er zijn nog dagen dat het pijn doet,
maar er zijn steeds vaker momenten
waarop ik met dankbaarheid naar je kan terugkijken.
Naar alles wat we deelden.
Naar alles wat jij mij leerde
zonder het ooit uit te leggen en dat zijn vele dingen lieve jongen – je bent en blijft mijn bron van inspiratie…
Jij zit voor altijd in mijn hart, Lexke.
Niet als verdriet alleen,
maar als kompas.
Als zachtheid.
Als waarheid.
Ik hou van je.
En ik hoop — diep vanbinnen weet ik het —
dat het je goed gaat.
Altijd jouw mama
