Een regenboog voor Lex. En voor al mijn schatten.
Gisteren stond er plots een regenboog aan de hemel.
Zomaar. Midden in de dag.
De lucht was zwaar, het gras nog nat van een zomerse bui,
maar daar — daar was ze: helder, zacht, vol belofte.
Ik bleef staan. Ik ben teruggedraaid.
Letterlijk.
Alsof mijn lijf ineens wist:
Dit is geen gewone regenboog.
En ik voelde het.
Lex.
Mijn zielshond. Mijn metgezel. Mijn anker.
Alsof hij me even aankeek vanachter die sluier van licht en vocht,
en fluisterde:
“Ik ben er nog. Zie je me?”
Maar het ging verder dan dat.
Want terwijl ik daar stond,
zag ik niet alleen Lex.
Ik zag Corazon. Die te jong, te abrupt, verdween.
Ik zag Spot. Mijn eerste belofte om het welzijn van honden te veranderen.
Ik zag Lizzy. Die zachtjes weggleed.
Ik zag Laika. De rots in de branding.
Ik zag Lina. Het kleine, vurige meisje met haar eigen ritme.
En ik zag mijn Lexske. Altijd Lex.
Een hele stoet pootjes…
Over de regenboogbrug.
En elk van hen stuurde me gisteren een fluistering in kleur.
Ik weet het. Voor de buitenwereld was het ‘gewoon een regenboog’.
Maar voor mij…
was het een knipoog van de andere kant.
Een herinnering dat liefde niet stopt.
Dat pootafdrukken verder reiken dan tijd.
Dat afscheid geen einde is — maar een nieuwe vorm van aanwezigheid.
Soms komt liefde terug in golven.
Soms… in regenbogen.
En daar zien we mekaar terug.
