Lex Moment #1 – Waar alles begon
Sommige zinnen schrijf je met tranen in je ogen.
Deze is er één van.
Want dit is waar Regenboogpootjes begon: bij het verlies van Lex. Mijn maatje. Mijn spiegel. Mijn hart buiten mijn lijf.
Bij de stilte na zijn laatste adem.
Bij het moment dat ik wist: ik ga dit niet wegduwen. Ik ga luisteren. Voelen. En blijven liefhebben, zelfs zonder zijn lijfje tegen mij aan.
Lex was geen hond.
Hij was thuiskomen.
Hij keek, en ik wist.
Hij voelde, nog voor ik het kon benoemen.
En hij bleef – in liefde, in trouw, in die zachte blik waar woorden overbodig werden.
Toen hij stierf, viel mijn wereld stil.
Maar langzaam, tussen de brokstukken van mijn verdriet, begon er iets nieuws te bewegen.
Een fluistering. Een belofte.
✨ “Geef ons een plek,” leek hij te zeggen. “Niet alleen mij. Maar iedereen die rouwt om wat anderen niet begrijpen.”
En dat werd Regenboogpootjes.
Niet uit ambitie. Niet uit strategie.
Maar uit liefde. En noodzaak.
Voor wie met een leeg mandje zit en een overvol hart.
Voor wie rouwt in stilte.
Voor wie zijn dier niet zomaar “een dier” was.
Dit is de eerste van vele Lex-momenten die ik met jou wil delen.
Niet om terug te keren naar het verleden —
Maar om te tonen dat herinnering kan helen.
Dat liefde niet stopt.
En dat jij, met jouw gemis, niet alleen bent.
🌀 Herken jij dit gevoel?
Het moment dat je wist: “Dit verlies verandert alles.”
Wil je het delen met mij of op je eigen manier eren? Je bent welkom.
Volgende post verschijnt op 25 juli.
Tot dan… en tot bij Lex.