Persoonlijke Rouwbegeleiding
bij het verlies van je huisdier
1-op-1 begeleiding en zachte ondersteuning
Wanneer het verdriet om je verlies stil is,
maar alles vanbinnen schreeuwt
Je hoeft het niet alleen te dragen.
In deze gesprekken mag alles er zijn: de tranen, de stilte, de schuld, de liefde.
Hier is ruimte.
Voor jouw verhaal.
Voor jouw tempo.
Wij stappen met je mee.
Wat je mag verwachten bij deze 1-op-1 begeleiding?
Je zit aan de keukentafel.
Een mok warme thee tussen je handen.
Buiten waait het. Binnen mag je ademen.
Je vertelt over het gemis.
Over hoe stil het huis nu is.
Of je zegt niets – en dat is ook goed.
In 1-op-1 gesprekken is alles welkom:
🌿 verdriet, schuld, onmacht, boosheid, liefde, leegte.
We praten. Of tekenen. Of schrijven een brief aan je maatje.
Soms kijken we gewoon samen naar wat er nu is.
Je mag gewoon zijn.
“Hier hoef je niets op te lossen. Alleen te zijn met alles wat is.”
Verbinding
Je deelt wat je wil.
In jouw woorden, op jouw ritme.
Soms werk ik met creatieve opdrachten of kaarten – als dat helpend voelt.
Nazorg
Na ons gesprek krijg je iets mee: een schrijfopdracht, een ankerzin, een klein ritueel.
Iets dat je thuis kan dragen, op jouw manier.
Herinneringsdagboek
Reflectievragen, schrijf- en ritueelmomenten.
Liever eerst zelf? Dat mag ook.
Niet iedereen wil meteen praten.
Sommigen willen eerst voelen, schrijven, terugtrekken.
Daarom zijn er ook zachte tools die je kunt gebruiken op je eigen tempo in je eigen omgeving zoals:
- liever schrijven met pen en papier?
Digitale GPT-begeleider
Een digitale gesprekspartner die je zachtjes helpt om je gedachten te ordenen, brieven te schrijven of moeilijke gevoelens te verkennen
Deze tools zijn er om mee te nemen naar binnen.
Ze begeleiden je als je nog niet klaar bent om te praten.
Iemand bracht eens een halsband mee. We legden hem op tafel, samen met een roos en een polaroidfoto.
We lieten woorden komen.
Wat bleef hangen, schreven we op steentjes.Zij nam er eentje mee in haar jaszak.
“Dan heb ik iets vast als ik weer losschiet.”
De 1-op-1 sessies bieden een veilige haven.
Voor wie het niet alleen wil.
Voor wie wil voelen dat er iemand naast je staat.
Zonder oordeel. Met aandacht.
Voor jou. Voor wie je mist.
En voor wat je nog niet kon zeggen.
Hoe ga je om met reacties die je woedend maken?
Die je doen dichtklappen?
Die pijn doen?
“Na het afscheid van Max bleef ik achter met een leeg huis en een verscheurd hart.
Maar toen ik probeerde te praten over mijn verdriet, kreeg ik reacties als:
‘Je moet het kunnen relativeren, het is toch maar een hond.’
Ik voelde me bijna schuldig over hoe diep het zat. Alsof ik me niet zo mocht voelen.
Terwijl Max er altijd was: in elke ochtendwandeling, elk stil moment, elke moeilijke dag.
Bij Regenboogpootjes vond ik voor het eerst iemand die zei: ‘Het is normaal dat je dit zo voelt. Dit is rouw.
Jouw verdriet is echt.’
Het gaf me ademruimte.
De gesprekken, het ritueel bij zijn urne, en gewoon het mogen vertellen van zijn verhaal zonder oordeel…
Het was geen overbodige luxe. Het was nodig.
Hier werd ik niet raar bekeken.
Ook niet als ik raad vroeg voor mijn andere hond, Luna, die treurde… geen fut had… Ook zij was in rouw…
Hier mochten wij gewoon even… rouwen.”
“Er is geen juiste manier van rouwen.
Alleen jouw manier.
En die mag er helemaal zijn.”
Precies aan de andere kant van de hemel is een plaats,
en die heet Regenboog Brug.
Als een dier waar je veel van houd doodgaat, dan gaat dat dier naar de Regenboog Brug.
Daar zijn grasvelden en heuvels voor onze lieve vriendjes,zodat ze kunnen rennen en met elkaar kunnen spelen.
Er is genoeg te eten, water en zonneschijn en ze voelen zich daar warm en prettig.
Alle dieren die ziek of oud geweest zijn worden daar weer beter, alle dieren die gewond waren, of verminkt, krijgen weer een sterk gezond lichaam, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen, of in de dagen die voorbij gaan…
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is alleen een klein dingetje: ze vinden het jammer dat ze hun dierenouder(s) achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar, maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding. Plotseling breekt hij uit de groep en vliegt over het gras,
sneller en sneller.
Hij heeft jou gezien, en als jij en je lieveling bij elkaar komen pakken jullie elkaar beet, en zijn voor altijd bij elkaar.
Het dier kust je gezicht,
jouw handen strelen het kopje weer en
je kijkt weer in die lieve ogen,
die je zo lang niet gezien hebt,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan gaan jullie samen over de Regenboog Brug
Meer weten van de Regenboogbrug?